تورهای مذهبی

شاید بنای بقعه وبارگاه درزمان وفات ابوجعفر(ع) آن قدرمرسوم نبوده که امروز به آن توجه می‌شود ، امّا شواهد گواه این است که روز دفن این سیّد بزرگوار دریزد تا به امروز مردم چنان به این مکان مقدس ، عشق ورزیده اند که گویی مدفن وی دردلهای پاک و منّور مردم این سامان بوده است ، بویژه این که ابوجعفراز نخستین سادات مدفون دریزد است .
آنچه درآن تردیدی نیست ، وجود سنگ قبرمرمری است که تاریخ مربوط به امامزاده و حسب ونسب وی برآن حک شده است .
درسال ۷۷۵ ه .ق بقعه ای دراین مکان ساخته شد که پناهگاه مردم بود ودرطول این سالها بارها ساختمانهای حرم براثر حوادث طبیعی ، گذشت زمان و …. احتیاج به تجدیدبنا و یا ترمیم پیدا کرده . درمجموع می توان گفت بقعه کنونی ،‌صحن ورواقهای اطراف آن عمری درحدود یک قرن و یا کمترازآن دارد.

 

ساختمان حرم
درسال ۱۳۱۹ ق بوسیله میرزا فتح ا.. خان مشیرالممالک ، ساختمان های قبلی تخریب شد وبقعه واطراف آن توسعه یافت . تنها مورداستثنائی دراین میان ، صحن قدیمی درسمت غربی بقعه است که امروز به صحن« امام خمینی » موسوم است . این محوطه تنها ساختمانهای قدیمی است و تنها تغییرآن تعویض درهای قدیمی و سفیدکاری آن بوده و با توجه به مجاورت این صحن با بلوار موسوم به امامزاده جعفر(ع)‌ ، امروزه بیشتر رفت و آمد به بقعه از طریق این صحن است .
سردرورودی صحن امام خمینی که سردری بلند و بدون مناره با کاشی معرّق و کاراستادکاران یزدی است به این عبارت زیبا و آرام بخش قرآن کریم « ادخلوها بسلام آمنین » مزیّن شده است .
پس از ورود به صحن یک هشتی بزرگ با اطاقهای اطراف و حوض مرمری به همراه مقرنس کاریها و کاربندیهای سقف آن حال و هوای معماری قدیم ایران را درخاطرزنده می‌کند. این فضا بخصوص برای بازدیدکنندگان جاذبه خوبی دارد ، زیرا ایرانی هرکجا باشد به سبک اصیل ایرانی خو گرفته وبرایش دلنشین است .
یکی از جالبترین کارهای اصولی ومعنوی هیات امناءآستانه ، دفتر پاسخگویی به مسائل شرعی است که همه روزه ۲ ساعت قبل از غروب آفتاب تا هنگام اذان مغرب یکی از روحانیون مجرب پاسخگوی خواهران وبرادران زائر درحرم است .
«چاه صاحب الزمان » که با عمق حدود ۴۰ متر درضلع غربی صحن واقع شده ، پناه حاجتمندان ودردمندان و باعث امیدواری زائران معتقد است ، داستانی دراین مورد به قرارذیل نقل کرده اند ؛ مردی مبتلابه حصبه به علت دردو رنج بیش از حدو برای نجات از مرارت ، خود را به داخل چاه انداخت . امّا وقتی اورا بیرون آوردند ، با شگفتی دیدند به او آسیبی واردنشده و آثاری ازبیماری دربدنش نیست . از آن به بعد مردم با نوشتن عریضه ، تضّرع و توسّل به درگاه خداوند به مقصودشان نائل می آیند .

 

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *